Święta – 5 stycznia

To święto oznacza dosłownie "rytuał wyparcia się zła" i stanowi jedną z najbardziej spektakularnych japońskich ceremonii noworocznych. Joma Shinji narodziło się w okresie Heian, kiedy buddyjscy mnisi połączyli tradycyjną japońską łucznictwo z rytuałami oczyszczającymi.

Podczas tej niemal tysiącletniej tradycji mężczyźni ubrani w białe kimona wykonują precyzyjną ceremonię łuczniczą na dziedzińcach świątyń. Każdy łucznik strzela do specjalnych tarcz, które z przodu wyglądają zwyczajnie, ale od tyłu noszą napisane pędzlem znaki oznaczające diabły, demony i wszelkie zło. Strzały, wykonane z bambusa i ozdobione świętymi piórami, mają moc niszczenia złych duchów i oczyszczania przestrzeni na nadchodzący rok.

Ceremonia odbywa się w ciszy przerywanej jedynie świstem strzał i okrzykami widzów. Każde celne trafienie wywołuje radość, gdyż oznacza skuteczne wypędzenie zła. Niektóre świątynie pozwalają widzom zabrać fragmenty rozbitych tarcz jako amulety na szczęście.

Joma Shinji doskonale łączy japońską precyzję, duchowość i symbolikę. To nie tylko pokaz umiejętności - to magiczny rytuał, który ma chronić całą społeczność przed nieszczęściami w nadchodzących dwunastu miesiącach.

To święto przypomina jedną z najbardziej niezwykłych postaci wczesnego chrześcijaństwa. Szymon Słupnik, żyjący w V wieku, rozpoczął swoją duchową wędrówkę jako zwykły mnich w klasztorze, ale jego pragnienie doskonałości religijnej zaprowadziło go na zupełnie niezwykłą ścieżkę.

Około 423 roku, w wieku trzydziestu trzech lat, Szymon podjął decyzję, która zdumiewa nawet współczesnych. Wzniósł kamienny słup niedaleko Antiochii i zamieszkał na jego szczycie na niewielkiej platformie. Przez kolejne dekady stopniowo podwyższał swoją "mieszkalną wieżę" – od początkowych trzech metrów aż do osiemnastu metrów wysokości.

Na tej kamiennej kolumnie spędził prawie czterdzieści lat, modląc się, pościąc i nauczając tłumy pielgrzymów, którzy przybywali z całego świata. Jego niezwykły sposób życia przyciągał nie tylko wiernych, ale także władców i uczonych tamtej epoki. Szymon nie tylko przetrwał ekstremalne warunki atmosferyczne, ale także stał się wpływowym doradcą duchowym i mediatorem w sporach politycznych.

Po śmierci w 459 roku jego grób stał się miejscem kultu, a forma ascezy, którą zapoczątkował, znalazła naśladowców zwanych stylitami.

Ten dzień celebruje jeden z najbardziej uniwersalnych dodatków kulinarnych – bitą śmietanę, która od wieków zachwyca podniebienia na całym świecie. Historia tego przysmaku sięga starożytności, kiedy to pierwsze formy ubijania śmietany pojawiły się w kuchniach elit. W średniowieczu bita śmietana stała się symbolem luksusu w arystokratycznych domach, a swój prawdziwy rozkwit przeżyła w XVII-wiecznej Francji, gdzie mistrzowie cukiernictwa podnieśli jej przygotowanie do rangi sztuki.

Przełomowy moment nastąpił w 1948 roku, gdy Aaron S. "Bunny" Lapin wynalazł bitą śmietanę w sprayu, rewolucjonizując sposób jej podawania i czyniąc ją dostępną dla zwykłych gospodarstw domowych. Ta innowacja zmieniła oblicze światowej cukiernictwa.

Współczesne obchody różnią się w zależności od kraju. W Stanach Zjednoczonych organizowane są spektakularne konkursy na najlepszy deser z bitą śmietaną, podczas których cukiernicy rywalizują w tworzeniu coraz bardziej wymyślnych kreacji. We Francji tradycja koncentruje się na eksperymentowaniu z nowymi recepturami, łącząc klasyczne techniki z nowoczesnymi smakami. To doskonała okazja do docenia tego pozornie prostego, a jednocześnie genialnego wynalazku kulinarnego.

Ten dzień powstał z potrzeby uhonorowania twórców, którzy pozostają często w cieniu wielkich gwiazd ekranu, choć to ich wyobraźnia tworzy fundamenty każdej produkcji filmowej i telewizyjnej. Scenarzyści są architektami opowieści – budują dialogi, które zapadają w pamięć na lata, kreują postacie, z którymi widzowie się identyfikują, i konstruują fabułę, która przykuwa do foteli kinowych.

Zawód scenarzysty to nieustanna walka z białą kartką papieru i presją czasu. Muszą oni przekształcić abstrakcyjne pomysły w konkretne sceny, balansując między artystyczną wizją a komercyjnymi wymaganiami producentów. Często przepisują swoje dzieła dziesiątki razy, dostosowując się do zmian budżetu, obsady czy wizji reżysera.

W tym dniu organizowane są warsztaty pisarskie, pokazy specjalne filmów z dyskusjami o procesie twórczym oraz konkursy dla młodych scenarzystów. Branża filmowa wykorzystuje tę okazję do przypomnienia, że za każdym wielkim filmem stoi ktoś, kto najpierw musiał go wymyślić i zapisać. To właśnie scenarzyści decydują, czy widzowie będą się śmiać, płakać, czy siedzieć na krawędzi fotela.