Święta – 7 stycznia

To święto ma swoje korzenie w eksperymencie społecznym przeprowadzonym przez profesora Philipa Zimbardo, słynnego psychologa ze Stanford University. W 1965 roku podczas swoich zajęć z psychologii społecznej wyzwał studentów, by przez jeden dzień całkowicie zmienili swoje zachowanie i wygląd - mieli ubrać się w nietypowe, prowokujące stroje i zachowywać się wbrew społecznym konwencjom. Sam profesor zjawił się na wykładach przebrany za kobietę, co w tamtych czasach było prawdziwą rewolucją.

Eksperyment miał pokazać, jak silnie normy społeczne wpływają na nasze codzienne zachowanie i co się dzieje, gdy je świadomie łamiemy. Studenci z entuzjazmem przyjęli wyzwanie, pojawiając się w kostiumach, malując twarze i zachowując się w sposób, który normalnie uznaliby za nieprzystojny.

Dzisiaj Dzień Dziwaka obchodzi się na całym świecie jako celebrację odmienności i zachęta do wyrażania swojej autentycznej osobowości. Ludzie ubierają się ekscentrycznie, wykonują nietypowe czynności lub po prostu pozwalają sobie na chwilę szaleństwa. To doskonała okazja, by przełamać rutynę i przypomnieć sobie, że bycie "normalnym" to tylko jedna z wielu opcji życiowych.

Ten dzień celebruje jedno z najbardziej rozpoznawalnych dań japońskiej kuchni – tempurę, której delikatne, chrupiące ciasto skrywa skarby oceanów i ogrodów. Choć dziś kojarzona wyłącznie z Japonią, tempura ma zaskakującą genezę – została wprowadzona przez portugalskich misjonarzy w XVI wieku. Nazwa pochodzi od łacińskiego "tempora", odnosząc się do postnych okresów, gdy Portugalczycy jedli smażone warzywa.

Japońscy mistrzowie kulinarni przekształcili tę prostą technikę w prawdziwą sztukę. Sekretem doskonałej tempury jest lodowato zimne ciasto, przygotowywane z mąki, wody i żółtka, które po zanurzeniu w gorącym oleju tworzy niepowtarzalnie lekką, chrupiącą powłokę. Tradycyjnie używa się krewetek, ryb, bakłażanów, słodkich ziemniaków czy kwiatów dyni.

Dzień Tempury to doskonała okazja, by odkryć tajniki tego dania w japońskich restauracjach lub spróbować sił we własnej kuchni. Warto pamiętać, że prawdziwa tempura powinna być tak lekka, że wydaje się niemal unosić na talerzu. W Japonii mówi się, że mistrz tempury poznaje się po tym, czy jego dzieło rozpływa się w ustach jak śnieg.