Ten dzień przypomina o nieocenionej wartości filmów, nagrań dźwiękowych, programów telewizyjnych i radiowych jako żywego dziedzictwa ludzkości. UNESCO ustanowiło to święto w 2005 roku, nawiązując do przełomowych zaleceń z 27 października 1980 roku, które po raz pierwszy na świecie uznały film za dziedzictwo kulturowe wymagające ochrony.
Dziedzictwo audiowizualne to prawdziwa kapsuła czasu – pierwszy nagłos Edisona z 1877 roku, legendarne przemówienia, kultowe filmy czy domowe nagrania z lat 80. Wszystkie te materiały tworzą unikalną kronikę ostatnich 150 lat, dokumentując nie tylko wielkie wydarzenia, ale też codzienność zwykłych ludzi.
Obchody koncentrują się na edukacji i działaniach ratunkowych. Archiwa organizują pokazy rarytasów filmowych, biblioteki prezentują zagrożone zbiory, a muzea pokazują ewolucję technologii nagrywania. Niestety, sytuacja jest dramatyczna – 80% niemych filmów już zginęło, a taśmy magnetyczne z lat 50-80 masowo ulegają degradacji.
Współczesne wyzwanie to cyfryzacja i problem szybko starzejących się formatów. Płyta DVD, która jeszcze niedawno była nowością, dziś już wymaga specjalnych odtwarzaczy. To święto przypomina, że zachowanie audiowizualnej pamięci świata to zadanie dla wszystkich pokoleń.