To święto przypada w okresie zimowych obchodów religijnych starożytnego Rzymu i było poświęcone Kwirynosowi, bóstwu o fascynującej podwójnej naturze. Początkowo Kwirynus prawdopodobnie był sabińskim bogiem wojny, którego kult dotarł do Rzymu wraz z osadnikami z pobliskich wzgórz. Z czasem jednak przeszedł niezwykłą metamorfozę - z bóstwa wojennego stał się opiekunem pokojowych obywateli rzymskich, zwanych kwirytami.
Nazwa "kwirytowie" pochodziła od sabińskiego słowa "quiris", oznaczającego włócznię, ale w kontekście cywilnym odnosiła się do Rzymian żyjących w pokoju, w przeciwieństwie do żołnierzy na polu walki. Kwirynus patronował więc nie walczącym legionom, lecz obywatelom zajmującym się codziennymi sprawami państwa, handlem i rolnictwem.
Kwirynalia obchodzono z pompą na wzgórzu Kwirynalskim, gdzie stała świątynia bóstwa. Składano ofiary z płodów rolnych i wina, podkreślając pokojowy charakter święta. Kapłani, zwani flaminem kwirynalskim, prowadzili ceremonie mające zapewnić pomyślność państwu.
Ciekawostką jest, że niektórzy badacze widzą w Kwirynosie ubóstwionego Romulusa, legendarnego założyciela Rzymu, co czyniłoby z tego święta również celebrację korzeni miasta.