Święto to upamiętnia bogatą tradycję medyków pracujących w strukturach wojskowych, których rola sięga czasów, gdy pierwszych sanitariuszy uczono na polach bitewnych. Historia wojskowej służby zdrowia w Polsce wiąże się ściśle z rozwojem armii i potrzebą świadczenia profesjonalnej opieki medycznej żołnierzom w warunkach polowych i garnizonowych.
Znaczenie tego święta wykracza poza sam mundur medyczny. Wojskowi lekarze, pielęgniarki, ratownicy i teoretycy zdrowotności stanowią filar bezpieczeństwa zdrowotnego formacji. Pracują w ekstremalnych warunkach, podczas ćwiczeń, misji pokojowych i sytuacji kryzysowych, łącząc zaangażowanie medyczne z dyscypliną wojskową.
Obchody przybierają formę akademii, wręczenia odznaczeń dla zasłużonych medyków oraz spotkań integracyjnych wśród personelu medycznego. W garnizonach organizowane są konferencje naukowe, podczas których omawiane są nowoczesne procedury pierwszej pomocy i zagrożenia zdrowotne na współczesnym polu walki.
Ciekawostką jest fakt, że system medycyny wojskowej rozwijał się równolegle z cywilną opieką zdrowotną, często wyprzedzając ją w kwestii organizacji ratunkowej. Wojskowi medycy opracowywali procedury, które później adaptowano w kardiologii czy chirurgii urazowej, ratując niezliczone życia zarówno w mundurach, jak i poza nimi.