To święto ma swoje korzenie w średniowiecznej pobożności i kulcie Świętego Imienia Jezus, który szczególnie propagowali franciszkanie. Oficjalnie zostało ustanowione przez papieża Sykstusa IV w 1530 roku, a jego data 3 stycznia nawiązuje do ósmego dnia po Narodzeniu Pańskim, kiedy zgodnie z tradycją żydowską Dzieciątko otrzymało imię Jezus.
Dla jezuitów święto ma szczególne znaczenie – Towarzystwo Jezusowe, założone przez św. Ignacego Loyolę w 1540 roku, przyjęło to wezwanie jako swój patronat. Nazwa zakonu wprost nawiązuje do czci dla imienia Zbawiciela, co odzwierciedla duchowość ignacjańską skoncentrowaną na osobie Jezusa Chrystusa.
W liturgii katolickiej dzień ten przypomina o mocy i świętości imienia Jezus, które według tradycji chrześcijańskiej ma szczególną siłę w modlitwie i egzorcyzmach. Święty Paweł Apostoł pisał, że "na imię Jezusa zginają się kolana wszystkich istot".
Ciekawostką jest popularny monogram IHS, często widoczny w kościołach jezuickich. To skrót greckiego imienia Jezus, choć ludowa etymologia tłumaczy go jako "Iesus Hominum Salvator" – Jezus Zbawca Ludzi. Jezuici uczynili ten symbol swoim znakiem rozpoznawczym na całym świecie.